Het perfecte plaatje

Blog Frankee: Het perfecte plaatje

‘Wat wil je worden als je groot bent?’ Die vraag krijgt iedereen wel één keer in zijn/haar leven te horen. 

‘Toen ik jong was wilde ik astronaut worden, of de eerste vrouwelijke president’, vertelt mijn juffrouw tegen de klas. ‘Waarom ben je dan lerares geworden?’ vraagt een meisje achter mij. ‘Het leven gaat niet altijd zoals je hoopt, maar dat betekent niet dat wat ik nu doe niet leuk vind hoor…’ Ze zei het met zo’n teleurstelling in haar stem, dat ik dat moment nooit ben vergeten. Het was alsof haar laatste hoop om haar dromen waar te maken verdween met dat ene zinnetje.

Na het inslikken van haar emoties wilde onze lerares dat we allemaal een tekening maakten van ons droomberoep.Ik weet niet waarom, misschien was het mijn fascinatie voor Bambi en zijn vriendjes toentertijd, maar ik tekende een stinkdier. Missie geslaagd denk ik zo, want elke ochtend rol ik uit mijn bed als een of ander wild stinkdier.

Naast mijn ambitie om het beste stinkdier ever te worden, heb ik tijdens mijn tienerjaren ook andere droomberoepen in gedachten gehad. Zo wilde ik mijn eigen hotel hebben, een Spice Girl zijn, acteren in een hele leuke TV-serie, verhalen schrijven en/of de beste vriend worden van Oprah Winfrey.

Daarnaast zag ik mezelf wonen in een mooi penthouse met een schattig mopshondje en een superleuke partner. Genietend van het leven met mijn vriendengroep waar Nicole Richie, Drew Barrymore en Sarah Jessica Parker ook bij hoorden. Met z’n allen zouden we de wereld over gaan om ons in te zetten voor alle zielige dieren. Een beetje zoals ‘The Avengers’ zouden we strijden tegen het slechte in de wereld, maar dan met een betere outfit en mooiere schoenen.

Jaren later is het dan zover. Ik ben ‘groot’, ‘volwassen’ en het is ineens ‘later’. Ik ben niet de beste vriend van Oprah Winfrey geworden, in ieder geval nu nog niet. Ik ben geen Spice Girl en ik heb geen eigen hotel. Mijn lerares had gelijk. Het leven neemt inderdaad allerlei verrassende wendingen die je niet kunt voorzien. Maar waar zij de hoop verloor, heb ik mezelf aangepast aan de situaties en kansen die mij zijn voorgeschoteld.

Ik woon niet in een penthouse, maar in een appartementje dat aan alle kanten uit elkaar valt. Niet met een leuke partner, maar wel met een heel leuk huisgenootje. Geen mopshond te bekennen, maar wel twee hele lieve poezen. En ook al heb ik Nicole Richie niet onder speed-dial staan, ik heb wel een hele lading vriendinnen die voor mij door het vuur gaan.

Het ‘plaatje’ dat ik nu ‘bereikt’ heb, is misschien niet zoals ik het mij had voorgesteld vroeger. En de leuke echtgenoot, het mooie appartement en de dikke mopshond zijn nu nog nergens te bekennen in mijn leven, maar wat nog niet is… kan nog komen.

foto: Martika de Sanders
styling: Jantine de Vroome
visagie: Rosa Dijkstra

Kangoeroes & Kanaries

THESTORYDe stoerste vent in de wereld kan een watje zijn wanneer hij ziek is. De jongen met de grote bek kan zich gedragen als een kleine baby wanneer de griep hem te pakken heeft. Op dat moment verlangen we allemaal naar onze moeder die ons kan verzorgen en een lekkere kom soep komt brengen.

Ik ben in de afgelopen maand twee keer ziek geweest. De eerste keer was een hevige koortsaanval. Ik was zo aan het ijlen van de verhoging dat ik dacht dat er een kangoeroe in mijn bed lag. Ik was ervan overtuigd dat ik de hele tijd stil moest liggen anders zou hij op mij gaan springen en dan zou ik sterven. Gezellig!

Nu heb ik wel vaker dat ik dingen zie die er niet zijn, maar dan weet ik dat het niet echt is. Maar op zo’n moment lijkt het realiteit, hoe onlogisch het ook is. Ik kirde een paar geluidjes uit en wilde heel graag water, maar was te slap en te bezweet om uit mijn bed te kruipen. Dus ik bleef stokstijf liggen naast de ‘kangoeroe’ die de helft van mijn bed in beslag nam.

Mijn huisgenote kwam de ochtend erna nog even checken of ik nog ademde, of ik honger had of nog een gesprek had gehad met een kanarie, want er kwam ook een kanarie langs tijdens het ijlen. Heel lief van haar, maar op dat moment lijk ik wel weer een jochie van zes en wil ik alleen maar de liefde van mijn mama.

De zorg van je moeder zorgt er toch altijd voor dat je je net iets beter voelt. Je kunt je dan gedragen als een klein kind zonder dat ze je raar aankijkt. Tegen mijn huisgenote kan ik niet zeggen dat ik auwie heb in mijn buik, een dekentje wil en dat ze door mijn haar moet kroelen. Ik kan het wel tegen haar zeggen maar ik kan dan een sarcastische opmerking terug verwachten.

Terwijl ik dit nu typ, heb ik een buikgriepje te pakken. Heel handig om slank te blijven, vooral als je die ene vetrol (die ik Sjors noem) weg wil hebben. Maar zo’n buikgriep is hartstikke ongewenst als je een drukke week met vele afspraken hebt gepland. Gisteren kwamen twee vriendinnen naar mij toe om mij gezelschap te houden. Ik hield me groot, maar ondertussen barstte mijn kop uit elkaar en wist ik niet zeker of ik mijn eten binnen kon houden.

Vandaag had ik een meeting met styling/pr bureau Luxury4Life PR en het enige dat door mijn hoofd spookte was: “God sta me bij, ik wil deze meeting niet verpesten door hun aan te steken of nog erger, door over ze heen te spugen.” Tegen het einde van de afspraak voelde ik een wegtrekker. Het werd weer eens hoog tijd voor mijn bed.

Bezweet fietste ik weer naar mijn huis. Ik nam een grote duik in mijn bed en mijn poes Chilli kwam me meteen kusjes geven en naast me zitten.

Het is raar om als volwassen jongen nog steeds naar je moeder te vragen als je ziek bent. Dus ik neem genoegen met de liefde en zorg die ik van mijn huisdieren krijg… en af en toe van mijn huisgenote.

foto: Martika de Sanders
styling: Jantine de Vroome
visagie: Rosa Dijkstra

‘Pyscho’

Blog Frankee: ‘Pyscho’“Ik moest aan je denken”, zei mijn collega toen ze mij een boek gaf. Op de omslag van het boek is een man vastgebonden aan een stoel en een vrouw heeft een brander vast. Dit is geen kinky gedoe a la ‘Fifty Shades of Grey’, nee dit boek heet ‘How to know when you are dating a psycho’. O fijn, dit is dus het beeld dat ik creëer bij andere mensen. Ik lach en stop het boek in mijn tas.

Thuis vraag ik mij ineens af of mijn collega nou bedoelt dat ik een pyscho ben of dat ze vind dat ik psycho’s aantrek. In beide gevallen is het niet zo positief. Hard begin ik na te denken over mijn meest psycho momenten enik schaam me om toe te geven dat ik er helaas wel een paar kon bedenken.

– The Hulk
Ik heb ooit tijdens een boos moment mijn bank opgetild en naar mijn ex gegooid. Als je me in het echt kent, dan weet je dat ik een klein ventje ben, dus een bank optillen is niet iets wat ik makkelijk kan. Maar ik was zo boos, dat mijn innerhulk naar boven kwam. Ik tilde mijn bank op en gooide ’m naar hem toe. Uiteraard verdiende hij het, maar daar gaat het niet om. De psycho in mij bestaat dus.

– The cleaning lady
Nadat ik wederom enorm gekwetst was, heb ik in een boze bui alle spullen van mijn ex verzameld en door het trappenhuis gegooid. Ik heb altijd moeite met opruimen. Ik vind het saai, ik ben er te langzaam voor en ik vind het zonde van mijn tijd. Ik was dus enorm verbaasd dat ik binnen vijf minuten al zijn spullen had verzameld en zonder moeite naar beneden gooide.

– The drunk mess
Er is een verschil tussen normaal dronken zijn met vrienden of dronken zijn terwijl je in een relatie zit. De meest geniepige opmerkingen, achterdochtige momenten en lelijkste acties gebeuren als ik drank op heb en onzeker ben over de relatie. Ik kan alles bij elkaar schreeuwen of ik kan je gewoon compleet negeren. In ieder geval gaat mijn ‘psycho bitch mode’ aan op zo’n moment.

– The sixth sense

Je kan liegen wat je wil. Je kan het ontkennen en je kan doen alsof er niks aan de hand is, maar ik weet het. Zo vaak is het mij overkomen dat ik voelde dat de ‘energie’ in de relatie veranderde. De ander kon nog zo zijn best doen om te doen alsof alles hetzelfde was, maar ik heb een sixth sense voor dit soort dingen. Je gaat vreemd! Als een soort Sherlock Holmes heb ik al bewijs gevonden en ik blijf dus naar tegen je doen totdat je mans genoeg bent om het op te biechten.

In context moeten jullie natuurlijk weten dat er wel altijd een reden was waarom ik mij zo gedroeg. Onzekerheid, bedrogen worden of achter leugens komen… Het zorgt er altijd wel voor dat iedereen een beetje pyscho word.

Ik kijk naar het boek. Ik vraag mezelf af of ik het wil lezen. Ik bedoel; iedereen kan een beetje psycho zijn van tijd tot tijd. Zelfs de meest vredelievende persoon op de wereld heeft een inner psycho-bitch die af en toe iets van zich laat horen. Just deal with it. We are all psychos and we kinda love it.

foto: Martika de Sanders
styling: Jantine de Vroome
visagie: Rosa Dijkstra

Advertisements