Party or go Home?

BRfoto

 
‘Oké, wanneer ben ik een fossiel geworden?’ vraag ik hardop aan mijn vriendinnen nadat ik vroeg of ze iets zachter wilden zijn omdat ik probeerde te slapen. Het was 12 uur ‘s avonds en ik hoefde pas om 9 uur op te staan, dus het sloeg nergens op. Mijn vriendinnen hadden de grootste pret en ik moest weer vervelend gaan doen. Wanneer ben ik van ‘party animal‘ naar ‘party pooper‘ gegaan? Terwijl ik dat mijzelf afvraag zie ik mijn eigen weerspiegeling in een spiegel en mijn mond valt wagenwijd open. Versleten pyjamabroek, groot T-shirt en een vermoeid hoofd. ik hoor een sexy jonge man te zijn! Hoe ben ik dan in godsnaam een verlepte volwassen zeurkous geworden?
 
Discipline hebben is een goede kwaliteit. Het zorgt ervoor dat je verder komt in het leven, maar diezelfde discipline zorgt er soms wel voor dat ik leuke momenten mis. ‘Nee, ik ga niet uit want ik moet morgen werken…’ is een veel voorkomend excuus die uit mijn bejaarde mond komt als mijn vrienden vragen of ik mee uitga. De dag erna hoor ik dan dat ik weer van alles heb gemist en dat die ene leuke jongen nog naar me vroeg. Ik kan mezelf dan wel voor mijn kop slaan. Maar ja, opa Frankee wilde slapen, dus hij ging met zijn twee senioren poezen op tijd naar bed. Dit kan zo niet langer doorgaan. Ik ben nog jong en heb nog echt wel de energie om met mijn vrienden lol te maken.
Dus afgelopen week besloot ik om tegen geen enkele uitnodiging nee te zeggen. Meerdere feestjes op een dag? Prima! Ik ben er! Nieuwe club checken? I’m there! ik ben namelijke nog best hip en happening. Ik keek al helemaal uit naar het weekend, totdat ik grieperig begon te worden. Uitslapen? Nee! Uitzieken? Are you kidding me?! Ik vertikte het. Ik moest en zou mijzelf bewijzen dat ik niet bejaard was geworden.
Het afgelopen weekend stond ik, zoals ik had afgesproken met mezelf, elke avond op de dansvloer. Heel erg sexy voelde ik mij niet met mijn snotneus, maar ik was er. En ook al hield ik het niet altijd tot het einde vol door mijn enorme verkoudheid, de vervelende traan ogen en een hoest die klonk als een paringsroep van een zeehond. Ik deed mijn best. Achteraf gezien ben ik blij dat ik elke avond uit ben gegaan. Ik heb namelijk een enorm leuk weekend gehad. Ik heb ontzettend veel gelachen, lekkere drankjes gedronken en onwijs veel gegeten. High five for myself! Nu is het weekend weer voorbij. Het was leuk, maar ook enorm vermoeiend. Ik ben supermoe. Ik moet onwijs veel gaan bijslapen en ik moet toch ook echt eens gaan uitzieken… Zucht. Sinds wanneer ben ik volwassen geworden? En hoe laat ik het stoppen? Kan ik wakker gemaakt worden als iemand het antwoord hierop weet, want opa Frankee kruipt toch nog even onder de dekens.
 

De grote schoonmaak

Frankee_1

Met veel gesteun en gepuf tillen mijn huisgenote en ik een tafel naar beneden. Het heeft twee jaar geduurd voordat we eindelijk besloten om het bij het grof vuil te zetten. De tafel in kwestie stond alleen maar in onze keuken stof te verzamelen en had geen enkele functie meer in ons leven behalve dat het ons enorm irriteerde.

Na de tafel besloten we ook een oude slaapbank weg te gooien. De bank werd alleen maar gebruikt door een van mijn poezen als troon. Na het plaatsen van de bank bij het vuilnis bleven we in onze schoonmaak modus. Vuilniszakken met kleding en overige troep volgden snel. Eenmaal bij het vuilnis merkten wij dat onze tafel al was meegenomen. Iemands vuil is blijkbaar iemands nieuwe pronkstuk.

Dit was het begin van de grote schoonmaak. Naast het weg gooien van alle nutteloze kledingstukken die ik niet meer droeg en de vele poststukken die uit mijn kasten wilde vluchten besefte ik dat het ook weer tijd werd voor een ander soort schoonmaak. De innerlijke schoonmaak.

Elke winter hebben we altijd een excuus om flink te gaan schransen. We kunnen dan namelijk onze extra vetlagen verbergen onder een dikke winterjas of onder die ene warme trui. Aangezien de ‘strenge winter’ waarvoor ze ons waarschuwden er nog steeds niet is kan ik niet meer vreten zonder schaamte. De spijkerbroeken voor mijn ‘iets dikkere periode’ blijven precies waar ik ze eind vorige winter heb achtergelaten, achterin mijn kast. Jammer voor de inner-vetzak in mij, maar mijn innerlijke schoonmaak moet toch eerder beginnen dan ik had gedacht.

Mentaal en fysiek moet ik mij gaan voorbereiden op een zonnige lente waarvan ik hoop dat die snel komt. Dus besloot ik om mijn lichaam als een tempel te gaan behandelen in plaats van een vuilnisbelt voor suiker en vet. Ook besloot ik dat ik als een bezetene moet gaan sporten en gezond moet gaan eten.

Ik begon helemaal gemotiveerd en met volle energie aan de grote schoonmaak. Naast de tafel en slaapbank gooide ik ook de zakken chips, M&M’s en stukken taart weg en werd er plaats gemaakt voor gezonde snacks, smoothies en sapjes…
Ik heb dit welgeteld een week volgehouden.

Elk weekend had ik wel weer een stuk taart in mijn mond of zat ik gefrituurde troep naar binnen te werken. Een sociaal leven hebben en gezond willen eten lukt mij gewoon niet! Ik was niet van plan om ‘die persoon’ te zijn die op een verjaardag geen stukje taart eet of die na het uitgaan niet even mee de snackbar induikt. Ik geef het op. Ik ben gewoon geen held in schoonmaken, op welk vlak dan ook.

Terwijl ik dit type zit mijn ene hand vast in een Pringles bus en zie ik een van mijn poezen tevoorschijn komen uit een enorme stapel kleding die ik in mijn kamer heb neer gegooid.

De Pringles zijn op. Ik kijk naar mijn buik. Ik moet gaan sporten. Ik kijk naar mijn kleding. Ik moet gaan opruimen. Zucht… de cyclus van de grote schoonmaak begint weer. Schoonmaken sucks.